Pagani gokt erop dat het volgende statussymbool op het gebied van brillen er niet als zo’n zal uitzien

Het jonge Italiaanse merk bouwt zijn identiteit op rond materiaal, duurzaamheid en een ingetogen vorm van zelfvertrouwen.

In de brillenwereld is disruptie de norm geworden. Overdreven silhouetten, onwaarschijnlijke verhoudingen en monturen die zijn ontworpen om even de aandacht te trekken in plaats van een decennium mee te gaan, hebben van het nieuwe iets steeds voorspelbaarders gemaakt.

Pagani neemt juist het tegenovergestelde standpunt in: in een markt die overspoeld wordt door visuele ruis, is terughoudendheid misschien wel het meest radicale standpunt van allemaal.

Het Italiaanse brillenmerk, dat in 2023 door Enrico en Marco Pagani werd opgericht, betreedt de markt met Ruwmateriaal, een elfdelige debuutcollectie uit de P0-serie. De oprichters beschouwen de collectie niet als de zoveelste seizoenscollectie, maar omschrijven deze als het begin van een permanente ontwerptaal.

Geïnspireerd door Alberto Burri en de bredere Arte Povera-beweging, Ruwmateriaal beschouwt het materiaal als hoofdrolspeler. De verwijzing wordt opgenomen in plaats van gereproduceerd: Burri’s gebarsten oppervlakken en ruwe, onvolmaakte materie worden vertaald naar beelden die sculpturaal, tactiel en bewust aards aanvoelen.

Bepaalde modellen zijn volledig gezandstraald, waardoor het acetaat een oppervlak krijgt dat meer lijkt op gebakken klei dan op gepolijst plastic. Andere modellen behouden hun glans, waardoor een subtiele spanning ontstaat tussen textuur en verfijning. Het aardse kleurenpalet – zwart, bordeaux, champagne, amberbruin, flesgroen, marineblauw en grijs – is gekozen vanwege de manier waarop het reageert op natuurlijk licht, en niet zozeer vanwege de onmiddellijke visuele impact.

De collectie wordt vervaardigd in het eigen Italiaanse atelier van het merk, van Takiron Rowland-acetaat, met zilveren beslag en met de hand afgewerkte details. Ze presenteert ‘stille luxe’ als iets dat meer inhoud heeft dan alleen een subtiele merkvermelding. Hier komt luxe tot uiting in het gewicht, de verhoudingen, de textuur en de zichtbare sporen van het vakmanschap.

Het is ook een pleidooi voor evenwicht en stabiliteit. In een modelandschap dat steeds meer wordt overspoeld door absurde ontwerpen – objecten die louter omwille van de nieuwigheid zo zijn vervormd dat ze alleen maar bewijzen dat ze nieuw zijn – komt Pagani’s zelfbeheersing weloverwogen over, bijna uitdagend.

De eerste campagne van het merk bouwt voort op die gedachtegang. De foto's, gemaakt door Julien Sage in de straten van Downtown Los Angeles, tonen twee jonge professionals naast een pro-Deoadvocaat van in de zestig, vastgelegd tijdens zijn echte werkdag. Tegen de achtergrond van de brutalistische geometrie van de stad, de harde schaduwen en het meedogenloze licht, worden de beelden gepresenteerd als objecten om in te leven, in plaats van als accessoires die zijn gestyled voor één enkele foto.

“We wilden geen collectie lanceren, we wilden een taal ontsluiten,” zegt Marco Pagani. De campagne brengt die boodschap nog scherper naar voren: het merk “hoeft niet te schreeuwen; het moet voet bij stuk houden.”

De commerciële inzet is duidelijk. Pagani vraagt klanten om vakmanschap te waarderen zonder de geruststelling van een opvallend logo of een opzettelijk eigenzinnig silhouet. Maar nu ‘stille luxe’ zich niet langer beperkt tot een trend en steeds meer aansluit bij een breder verlangen naar duurzaamheid, zou die terughoudendheid wel eens het meest herkenbare kenmerk van het merk kunnen worden.

Pagani biedt geen visueel spektakel. Het biedt iets dat moeilijker te realiseren is: een visie die stabiel genoeg is om de tand des tijds te doorstaan.