De grote brillenrevolutie: Jack Dooley, CEO van Cutler and Gross, over waarom de sector een tijdperk van meedogenloze eerlijkheid tegemoet gaat

De brillenbranche maakt haar keerpunten zelden met veel ophef bekend. Er zijn geen dramatische ineenstortingen, geen implosies van de ene op de andere dag. In plaats daarvan vinden veranderingen stilletjes plaats: merken verdwijnen bijna beleefd uit de schappen, er komen geen nieuwe collecties meer binnen en namen die ooit vol enthousiasme werden genoemd, raken op de achtergrond.

Volgens Jack Dooley, CEO van Cutler and Gross, is dit precies de situatie waarin de sector zich momenteel bevindt: geen crisis, maar een heroriëntatie.

“Het is een gezonde,” zegt hij. “De glans begint te vervagen en de essentie komt weer naar voren.”

Wat hierna volgt, is niet alleen een beschouwing over brillen, maar een bredere reflectie over luxe, onafhankelijkheid, kapitaal, vakmanschap en de menselijke netwerken die merken stilletjes in stand houden, lang nadat de hype voorbij is.

1. U bent al tientallen jaren actief in de brillenbranche. Hoe ziet u de huidige situatie op de wereldwijde brillenmarkt?

Ik denk dat we midden in een heroriëntatie zitten, een gezonde heroriëntatie, als we eerlijk zijn. De onafhankelijke niche wordt volwassen, en de merken die de komende jaren zullen overleven, zijn de merken met echt vakmanschap en een echt verhaal dat diep in hun werk verankerd zit. Je voelt het verschil meteen: sommige collecties zijn gemaakt om te worden herinnerd, om te worden bewonderd, om jaren later nog over te praten; andere zijn simpelweg gemaakt om een seizoen lang een schap te vullen en verdwijnen net zo stil als ze zijn gekomen.

Wat vanuit mijn perspectief het meest is veranderd, is het soort klant waarmee we nu te maken hebben. Tien of vijftien jaar geleden had een winkel misschien één of twee onafhankelijke merken in het assortiment, naast een hele wand vol merken van grote conglomeraten. Als je vandaag de dag bij onze sterkste partners binnenloopt, vertellen de schappen een heel ander verhaal: acht, tien, soms wel twaalf onafhankelijke luxemerken, elk met een eigen visie. Het is meer samengesteld, meer doordacht, meer veeleisend. 

De schifting die we nu zien, is niet spectaculair, maar wel reëel. Sommige van de zwakkere nieuwkomers, die meer op hype dan op een solide basis zijn gebouwd, vallen stilletjes af. En dat is heel normaal. Elke sector komt op een punt waarop de glans verdwijnt en de inhoud zichtbaar wordt. Zoals Warren Buffett zei: “Pas als het tij zich terugtrekt, ontdek je wie er naakt heeft gezwommen.” 

De onafhankelijke spelers die het komende decennium het hoofd hoog zullen houden, zijn degenen die weten wie ze zijn. Degenen die investeren in hun eigen identiteit, niet in ruis. Degenen die producten maken met een ziel, niet alleen met het oog op winst. We gaan een toekomst tegemoet waarin uitmuntendheid niet alleen wordt beloond, maar ook vereist is. De markt wordt aan de onderkant onder druk gezet en breidt zich aan de bovenkant uit, en die druk maakt het verschil duidelijk tussen merken met een visie en merken met een marketingplan.

Voor ons voelt dit moment inspirerend aan. De onafhankelijke merken die volhouden, die het ambacht levend houden, die risico’s nemen en die iets oprecht maken, zullen de ruggengraat vormen van het volgende tijdperk van onafhankelijke brillen. De rest zal wegzakken in de massa, waar uiteindelijk alles ononderscheidbaar wordt.

Deze nieuwe start betekent niet het einde van iets. Het is het begin van een nog interessanter hoofdstuk.

2. Er gaan geruchten dat Cutler and Gross niet langer onafhankelijk is en eigendom is van Marchon. Kunt u uitleggen hoe de verhouding precies is?

Dat gerucht is volkomen onjuist. Ik heb het in de loop der jaren al een paar keer gehoord, en ik kan alleen maar aannemen dat het voortkomt uit een misverstand of, in sommige gevallen, uit een verhaal dat iemand anders goed uitkomt voor zijn eigen belangen. Maar de waarheid is heel eenvoudig: Cutler and Gross is een onafhankelijk familiebedrijf. Dat is het altijd al geweest.

Onze relatie met Marchon is precies wat ze lijkt te zijn: een strategisch distributiepartnerschap in Noord-Amerika. Niets meer dan dat. Geen eigendomsbelang. Geen verborgen clausules. Geen touwtjes aan de achtergrond. Ik zou bijna willen dat er een dramatischer verhaal achter zat, maar dat is er niet. Het zijn gewoon twee bedrijven die waarde zien in elkaars sterke punten.

Voor ons betekende dit dat we sneller konden opschalen in een enorme markt, iets wat in ons eentje veel langer zou hebben geduurd. Voor hen bood het toegang tot topklanten – het soort selectieve, designgerichte klanten die aansluiten bij hun ambities na de overname van Marcolin. En eerlijk gezegd heeft het gewerkt omdat er oprecht wederzijds respect is. Wanneer een partnerschap is gebaseerd op respect in plaats van afhankelijkheid, functioneert het doorgaans goed.

Maar partnerschappen evolueren, net als markten. Naarmate Cutler and Gross blijft groeien, herzien we natuurlijk onze positie en bepalen we hoe strak we de cirkel rond ons distributienetwerk en onze verkoopteams willen trekken. Ik zou zeggen dat de tweede helft van 2026 een beslissend moment zal zijn voor de manier waarop we onze aanwezigheid wereldwijd en in Noord-Amerika vormgeven. De sector ondergaat een consolidatie en we willen ervoor zorgen dat we op de juiste plaatsen blijven staan, met de juiste partners en het juiste niveau van schaarste.

Dat gezegd hebbende, zullen de basisprincipes voor ons niet veranderen naarmate onze selectieve distributiestrategie zich verder ontwikkelt. We zijn onafhankelijk. We nemen onze eigen beslissingen. We bepalen zelf onze koers.

3. Er is veel gesproken over de samenwerking met Breitling. Hoe wordt daar intern tegen aangekeken?

Samenwerkingen zijn niets nieuws voor ons; ze maken al decennia lang deel uit van ons merk. Lang voordat de “collab-cultuur” iets werd dat een marketingteam kon inplannen, werkten we al samen met Comme des Garçons en Margiela. Dus als er een samenwerking op ons pad komt, komen we niet met een vast script. We zoeken naar een oprecht gesprek en een gedeelde intentie om geweldige brillen te maken. Zo is The Great Frog ontstaan: wat begon als een kleine samenwerking, besproken onder het genot van een pint in Ronnie Scott’s, groeide op natuurlijke wijze uit tot een licentieovereenkomst. En met Palace, een skatemerk met een heel ander ritme dan het onze, hebben we veel geleerd over schaalgrootte, timing en de invloed van hype op de voorraadplanning.

Het Breitling-project kwam op dezelfde manier tot stand: via een openhartige uitwisseling. Hun CEO had onze monturen gepast bij een vooraanstaande Zwitserse klant en nam vervolgens contact met ons op. Toen we hun fabriek in Grenchen bezochten, zagen we meteen overeenkomsten in de manier waarop beide bedrijven te werk gaan: gestaag, met oog voor detail, en met klanten die die aanpak waarderen.

Wat van buitenaf niet te zien is, is dat we halverwege even hebben gepauzeerd om het project opnieuw te beoordelen. Dit had niets te maken met de creatieve koers, maar met onze capaciteit. De vraag naar Cutler and Gross was sneller gegroeid dan verwacht, en we moesten realistisch zijn over wat de fabriek kon leveren. De licentie met Breitling loopt nog een tijdje door, dus er ging niets verloren, maar het dwong ons wel om onze productieplanning te versterken. We hebben de capaciteitsuitdaging voor de tweede helft van 2026 nu opgelost.

Deze momenten zijn geen mislukkingen; ze horen bij verantwoorde schaalvergroting. Door samen te werken met merken als Palace hebben we ook geleerd dat wanneer iets cultureel een hit wordt, het domino-effect onmiddellijk optreedt: de vraag schiet omhoog, de voorraad raakt sneller uitverkocht en het hele systeem moet daarop voorbereid zijn. Die les is nuttig geweest en heeft bepalend invloed gehad op hoe we ons voorbereiden op de volgende groeifase.

Er waren vertragingen als gevolg van experimenten met nieuwe biomaterialen, en daar zijn we open over. Het belangrijkste is dat we de structuur achter het project hebben verbeterd en nu met een duidelijk plan verder kunnen gaan. We zullen te zijner tijd met Breitling om de tafel gaan zitten om te beslissen wat de volgende stap is.

Wat nieuwe projecten betreft: we werken momenteel aan een limited edition-collectie in samenwerking met een bekend icoon uit de muziek- en cultuurwereld. Het is meer een samenwerking met een muze dan een merkpartnerschap; iemand wiens creatieve invloed op natuurlijke wijze aansluit bij wat een bril over iemand kan zeggen.

Als een samenwerking authentiek aanvoelt en ons stimuleert om te groeien, gaan we die verkennen. De rest interesseert ons niet.

4. Hoe kijkt u aan tegen het huidige concurrentielandschap, vooral nu door investeerders gesteunde merken zoals Akoni hun intrede doen? 

Het is net als bij voetbal: als je meer geld hebt, kun je een beter team kopen en stijg je sneller op de ranglijst. Maar dat betekent niet automatisch dat het product beter is. Soms is dat wel zo, soms niet.

Het landschap is tegenwoordig complexer dan vroeger. Tien jaar geleden stond “onafhankelijke brillen” nog voor een kleine groep koppige idealisten die zonder compromissen prachtige monturen probeerden te maken. Nu is de term zo ver opgerekt dat hij nauwelijks nog iets beschrijft. Je hebt door private-equity gesteunde “onafhankelijken”, door families gefinancierde onafhankelijken en de werkelijk onafhankelijke merken (vaak de kleinste, vaak de dapperste), die allemaal over één kam worden geschoren. 

Door investeerders gesteunde merken maken deel uit van deze verschuiving, en laten we eerlijk zijn: geld helpt. Dat is altijd al zo geweest. Het kan de groei versnellen, teams sneller opbouwen, topkwaliteit in de productie waarborgen en een merk op het wereldtoneel zetten nog voordat het de tijd heeft gehad om zijn eigen stem te vinden. Dat is niet goed of slecht, het is gewoon de waarheid. Maar het garandeert niet dat het werk aanslaat. Sommige merken gebruiken investeringen om hun vakmanschap naar een hoger niveau te tillen. Andere gebruiken het om hun aanwezigheid op te blazen. Dat zijn twee heel verschillende uitkomsten. Persoonlijk vind ik dat Akoni het uitstekend heeft gedaan; nogmaals, dat komt door mijn competitieve aard: als er een goede nieuwkomer op onze markt verschijnt, zou dat iedereen moeten stimuleren om beter te worden. 

In ons geval, zonder een miljardair als eigenaar of een investeringsmaatschappij op de achtergrond. Dat dwingt je om je te concentreren. Het dwingt je tot discipline in het product en eerlijkheid in de manier waarop je het verhaal vertelt. Je leert problemen creatief op te lossen in plaats van financieel. En misschien geeft het het geheel wel wat meer ziel, omdat elke centimeter vooruitgang verdiend moet worden, en niet gefinancierd.

De afgelopen tien jaar heeft de markt een complete metamorfose ondergaan: meer merken, meer verwevenheid met lifestyle, meer marketingruis en veel meer concurrentie om dezelfde plek. Maar ik zie dat niet als een bedreiging. Concurrentie, de echte soort, is gezond en houdt je scherp. Het zorgt ervoor dat je je boodschap verfijnt en je product aanscherpt. Het voorkomt zelfgenoegzaamheid nog voordat die ontstaat.

Als er al iets is, dan zijn de merken die in dit nieuwe landschap zullen floreren juist de merken die begrijpen waar ze voor staan, en niet per se de merken met de diepste zakken. Geld kan je vooruit helpen, maar het kan je niet vertellen waar je heen moet. Dat blijft de taak van de merkidentiteit, het vakmanschap en het standpunt. En de merken die dat uit het oog verliezen, hoe goed gefinancierd ze ook zijn, zullen uiteindelijk merken dat de grond onder hun voeten verschuift.

De markt is veranderd, dat klopt, maar de principes zijn hetzelfde gebleven. Maak iets dat betekenis heeft, weet wie je bent en blijf jezelf verbeteren. Laat het werk luider spreken dan alle ruis eromheen.

5. Cutler and Gross wordt gezien als een enorm invloedrijk merk. Hoe behoudt u die invloed?

Invloed, als die echt is, komt voort uit consistentie. Het komt voort uit het feit dat je er seizoen na seizoen bent, met een visie die niet bij elke windvlaag wankelt. Voor ons is het silhouet altijd het kenmerkende element geweest. We hebben nooit vertrouwd op oversized logo’s of gimmicks; dat paste nooit bij onze identiteit. Als je het logo van een van onze monturen zou verwijderen, zou je volgens ons nog steeds weten dat het Cutler and Gross is. Net zoals je een Porsche 911 of een klassieke Land Rover zou herkennen zonder ook maar één embleem, puur aan de hand van de uitstraling, de verhoudingen en de ontwerptaal. Dat soort herkenbaarheid bouw je niet van de ene op de andere dag op, maar verdien je door decennia van inspanning.

Het plan is nu om daar nog verder op in te spelen. Om nog meer in te zetten op de iconen die ons hebben gevormd. Om sommige van die ontwerpen opnieuw vorm te geven in nieuw Japans acetaat, en om materialen te verkennen die ze een nieuw leven geven, terwijl we trouw blijven aan de oorspronkelijke bedoeling. En om onze eigen, op maat gemaakte hardware te blijven ontwikkelen: kleine technische details die onze obsessie met verbetering onderstrepen.

We hebben een geschiedenis van 55 jaar, soms bijna te veel. Als je terugkijkt naar de jaren ’70 en ’80, waren wij de jonge nieuwkomers: een beetje rebels, een beetje glamoureus, bezig met guerrillamarketing op straathoeken en in de nachtclubs van Londen. Die onconventionaliteit, gecombineerd met visuele strakheid, heeft ons gemaakt tot wie we zijn. Tegenwoordig richten we ons op een meer volwassen, meer ervaren klantenkring: mensen die design waarderen dat niet schreeuwend om aandacht vraagt, maar toch een zekere uitstraling heeft.

De uitdaging – en het plezier – is om al die geschiedenis te doorgronden zonder erin te verdwalen. Om het terug te brengen tot de kern. De houding van Tony Gross en de precisie van Graham Cutler. Die twee krachten geven nog steeds vorm aan alles wat we doen. Ze zijn als de twee DNA-strengen die zich door elk beeld slingeren.

Als ik vooruitkijk, denk ik dat de merken die stand zullen houden, de merken zijn die die dualiteit begrijpen: de balans tussen discipline en durf, tussen weten wie je bent en de moed hebben om vooruit te gaan. Voor ons is het doel om ontwerpen te maken die onvermijdelijk aanvoelen, het soort dat je in je hand houdt en waarvan je denkt: “Natuurlijk ziet het er zo uit, hoe zou het er anders kunnen uitzien?” Op dat moment bereikt het ontwerp een soort helderheid.

Naar mijn mening behoort de toekomst toe aan merken die de ruis kunnen weglaten en trouw blijven aan de essentie van hun identiteit. Als we dat kunnen blijven doen – door ons erfgoed te respecteren en tegelijkertijd doelgericht te evolueren – dan zal Cutler and Gross niet alleen invloedrijk blijven. We zullen ook mede bepalen welke richting de wereld van de onafhankelijke brillen in de toekomst opgaat.

6. Hoe vind je een evenwicht tussen traditie en innovatie in een snel veranderende luxemarkt?

Ik denk dat erfgoed geen anker is, maar een kompas. En bij een kompas gaat het niet om snelheid, maar om richting. Iedereen kan een seizoen lang sprinten, maar decennialang trouw blijven aan jezelf is een heel andere vorm van discipline. We proberen niet achter trends aan te jagen of onszelf te vervormen alleen maar omdat de markt van stemming verandert. In plaats daarvan houden we koers, in het vertrouwen dat er altijd mensen zullen zijn die vakmanschap, visie en klassieke stijl waarderen en op zoek zijn naar iets dat met zorg is gemaakt.

En ons erfgoed is geen abstract concept, maar komt letterlijk tot uiting in onze twee oprichters, die het merk zijn unieke dualiteit hebben gegeven. Graham Cutler bracht het technische oog en de precisie van een opticien mee, het inzicht in pasvorm en balans, en de stille overtuiging dat functionaliteit moeiteloos moet aanvoelen. Tony Gross bracht de flamboyantie van zonovergoten glamour, de onconventionaliteit en het instinct voor stijl en identiteit. De ene stond voor de techniek, de andere voor de emotie. De ene mat de millimeters, de andere gaf vorm aan de mythe. 

Die dualiteit is nog steeds onze leidraad. We behouden de silhouetten, de verhoudingen, de uitstraling en het gewicht die onze monturen onmiskenbaar de onze maken. Dat is typisch Tony en Graham: de geometrie en de uitstraling, het vakmanschap en het karakter. Maar alles onder de oppervlakte – de onderdelen, de technieken, de scharnierconstructie en de materialen – moet blijven evolueren. De wereld verandert, en goed design moet mee veranderen.

Ik zeg altijd dat er een “dunne rode lijn” Het DNA van Cutler and Gross zit verweven in alles wat we maken. Je zou het moeten voelen als je een montuur oppakt, ook al kun je niet precies onder woorden brengen waarom. Die gedachtegang houdt ons op het rechte pad. Maar dat betekent niet dat we stil blijven staan. Sterker nog: als je je product niet voortdurend verbetert, ben je ten dode opgeschreven. Erfgoed is geen museumstuk, het is iets levends. Het vraagt om verzorging, om een beetje te worden uitgedaagd, om vernieuwing en om voortzetting.

Innovatie betekent voor ons niet vernieuwing omwille van de vernieuwing. Het is respect in beweging. Het is voortbouwen op wat Graham en Tony hebben opgebouwd en ons afvragen: “Hoe kunnen we dit in ere houden en tegelijkertijd verder gaan?” Dat is het evenwicht. Dat is ons kompas.

7. Hoe staat het merk er momenteel voor wat betreft bereik en omvang?

Onze producten zijn momenteel wereldwijd verkrijgbaar bij meer dan 1.000 gespecialiseerde optiekzaken. Jaarlijks verkopen we ongeveer 120.000 monturen via de groothandel, en daarnaast zo’n 14.000 stuks via onze eigen verkoopkanalen, waaronder onze onlinewinkel..

We hebben ons bedrijf bewust opgebouwd rond gespecialiseerde optiekpartners, waarbij we de nadruk leggen op expertise, service en merkwaarde op de lange termijn, in plaats van te streven naar massale distributie.

8. Welke rol spelen onafhankelijke optiekzaken in uw toekomst?

Onafhankelijke opticiens maken niet alleen deel uit van ons verhaal, ze zijn Het verhaal. Ons bedrijf is opgericht door twee opticiens, dus we bekijken de wereld instinctief vanuit het perspectief van de winkelmedewerker achter de toonbank. We begrijpen de lange werkdagen, de loyaliteit die ontstaat bij een kopje thee, het intuïtieve gevoel bij het aanmeten van een bril voor iemand die nog niet weet wat bij hem of haar past, en de trots wanneer het precies goed lukt. Dat kun je niet veinzen; het is net zo goed een menselijk ambacht als de bril zelf.

Ongeveer 90% van onze klanten zijn zelfstandige opticiens, en dat is heel bewust zo gekozen. We zijn niet van plan om met hen te concurreren door online recepten te verkopen of achter snelle winsten aan te jagen. Ons succes is altijd nauw verbonden geweest met dat van hen. Het merk is gegroeid omdat eigenaars-exploitanten in de monturen geloofden, erachter stonden en die overtuiging aan hun klanten doorgeven. We vergeten niet waar onze wortels liggen.

En ik ben er oprecht van overtuigd dat in het komende decennium de onafhankelijken die Excel, degenen die goed selecteren, die investeren in service, die relaties opbouwen in plaats van transacties te doen en hun blik op de toekomst richten, zullen volkomen veilig zijn. Sterker nog, ik denk dat ze zullen floreren. Want alles om hen heen gaat steeds sneller. Je kunt nu al een oogtest doen via een app. Je kunt met één veegbeweging een bril bestellen. De wereld biedt een overvloed aan keuzes, maar snakt naar begeleiding. 

Naarmate gemak de onder- en middensegmenten van de markt overneemt, zal de druk ervoor zorgen dat de absolute top zich nog duidelijker aftekent. De beste optiekzaken, met de beste klanten en de beste merken, zullen nog meer opvallen. Ze zullen uitgroeien tot culturele ankerpunten: plekken waar mensen niet alleen vertrouwen op een beter zicht, maar ook op het feit dat ze op de juiste manier worden gezien – met zorg, smaak en begrip. In zekere zin zal technologie het menselijke aspect meer waardevol, niet minder.

Het midden zal, zoals altijd, worden opgeslokt, ingeklemd tussen de snelheid van beneden en de normen van boven. Maar uitmuntendheid weet zichzelf te beschermen. Als je een geweldige onafhankelijke winkel binnenloopt, voel je het verschil meteen: de kennis, het oog voor detail, de gastvrijheid, het vertrouwen in het assortiment. Dat serviceniveau wordt niet verstoord; het wordt beloond.

Het is onze taak om ervoor te zorgen dat we die topwinkels ondersteunen met betere producten, boeiendere verhalen, grondigere trainingen, soepelere logistiek en vitrines die hun plaats in een zorgvuldig samengestelde omgeving rechtvaardigen. Als zij slagen, slagen wij ook. Zo eenvoudig en zo nauw verweven is het.

Dus ja, onafhankelijke opticiens spelen een centrale rol in onze toekomst. En degenen die hoge doelen nastreven en een echte gemeenschap opbouwen rond wat ze doen, zullen alleen maar onmisbaarder worden naarmate de rest van de markt steeds meer geautomatiseerd, geconsolideerd en overvol raakt. De toekomst is voor de gedurfden, de zorgvuldig geselecteerden, de menselijke en de moedigen – wij zijn van plan om samen met hen te groeien.

9. Hoe pak je de prijsstrategie aan in een markt waarin productiekosten, distributiemodellen en de verwachtingen van de consument voortdurend veranderen? 

Prijsstelling zou, als je er eerlijk mee omgaat, een weerspiegeling moeten zijn van je waarden en van hoeveel de tijd die het kost om iets moois te maken, waard is. We herzien onze prijzen natuurlijk jaarlijks, omdat dat nu eenmaal moet. De wereld staat niet stil. De materiaalkosten stijgen, de energiekosten stijgen, de arbeidskosten stijgen, de logistieke kosten stijgen; bijna elk onderdeel dat in een frame wordt verwerkt, kost meer dan het jaar ervoor. Maar als producent hebben we iets kostbaars: een beetje controle en ademruimte. Geen totale controle (die heeft niemand), maar genoeg om de schokken op te vangen in plaats van elke hobbel direct door te berekenen aan de klant.

In wezen proberen we onze klanten te beschermen tegen de schommelingen. Ze moeten niets merken van de onrust in onze toeleveringsketen. Ze moeten erop kunnen vertrouwen dat we kosten alleen doorberekenen als het echt niet anders kan. 

Voor ons ligt de echte verantwoordelijkheid niet in het prijskaartje, maar in de waarde die erachter schuilgaat. Maken we het montuur beter? Verbeteren we het scharnier, de afwerking, de freesbewerking, de pasvorm en de service eromheen? Ontwikkelen we het vakmanschap op een manier die de drager daadwerkelijk kan voelen, ook al kan hij of zij het niet onder woorden brengen? 

Onze eerste drang is altijd om het best mogelijke frame te maken. We proberen niet te ontwerpen op basis van een prijs, maar op basis van een kwaliteitsnorm.

Daar zit een filosofie achter. Prijsstelling wordt in zekere zin een belofte. Het geeft aan dat we achter het product staan, achter de mensen die het hebben gemaakt en achter de ervaring die het biedt. We jagen niet zomaar op winstmarges, want loyaliteit op de lange termijn is meer waard dan kortetermijnsuccessen. In een markt die voortdurend verandert – met nieuwe distributiemodellen, nieuwe verwachtingen en nieuwe concurrenten – is merkintegriteit het enige waar je op kunt vertrouwen.

Als ik vooruitkijk, denk ik dat de merken die hun prijsbeleid goed weten te sturen, de merken zullen zijn die transparant blijven tegenover zichzelf. De merken die begrijpen dat luxe niet alleen op exclusiviteit is gebaseerd, maar ook op consistentie, eerlijkheid en een gevoel van rechtvaardigheid. Als we monturen kunnen blijven leveren die hun plaats in de wereld rechtvaardigen (door vakmanschap, door duurzaamheid, door ontwerp en door ziel), dan volgt de prijsstelling vanzelf. 

Als ik het in gedachten schets, is dat hoe we erover denken. Maak het beste product dat je kunt. Laat de kwaliteit de prijs bepalen, en niet andersom.

10. Duurzaamheid is een onderwerp dat in de luxe-industrie steeds vaker aan de orde komt. Hoe pakt Cutler and Gross duurzaamheid aan op een manier die zowel realistisch als authentiek is?

Voor ons is duurzaamheid geen loze kreet; het begint met het simpele idee dat als je iets goed maakt, het ook lang mee moet gaan. Luxe brillen horen geen wegwerpartikelen te zijn. Als een montuur met zorg is ontworpen, met respect voor het materiaal is vervaardigd en door bekwame handen is afgewerkt, is het meest duurzame wat je kunt doen het jarenlang blijven gebruiken. Het is dezelfde filosofie die je terugvindt in een goed mechanisch horloge of een handgemaakte schoen: een lange levensduur is de stille vorm van duurzaamheid die niet opvalt, maar wel standhoudt.

In het kader van onze samenwerking met Breitling hebben we bioacetaat geïntroduceerd, en in 2027 gaan we het gebruik van deze materialen verder uitbreiden. Maar we haasten ons niet om vakjes aan te vinken of de krantenkoppen te halen; de materialen moeten zich gedragen zoals de hoogwaardige acetaatsoorten waarop we onze reputatie hebben gebouwd. Ze moeten mooi te polijsten zijn, hun vorm behouden, mooi verouderen en prettig in de hand liggen. Duurzaamheid moet samengaan met kwaliteit, anders wordt het slechts show. Gelukkig verbeteren de leveranciers van biomaterialen elk jaar, en we gaan samen met hen vooruit in een gestaag, eerlijk tempo.

Achter de schermen doen we ook het minder glamoureuze werk. We recyclen het grootste deel van ons productieafval en onze overtollige voorraad. We sluiten kringlopen waar dat maar kan. We verminderen afval niet omdat het mooi klinkt, maar omdat het verantwoord is in een ambachtelijk bedrijf. Het is dezelfde mentaliteit als in een werkplaats van decennia geleden: je koestert je materialen, je verspilt ze niet.

Ik denk dat de toekomst van duurzaamheid in de brillenbranche ligt in die combinatie van vakmanschap, duurzaamheid en stapsgewijze innovatie. Geen grootse gebaren. Geen “groene” collecties die alleen maar bedoeld zijn om indruk te maken en die in de praktijk geen jaar of twee meegaan. Ik geloof in een oprechte toewijding om dingen te maken die lang meegaan, en om de materialen en processen jaar na jaar te verbeteren zonder afbreuk te doen aan wat ze mooi maakt.

En misschien is dat wel de stille waarheid: de meest duurzame merken zijn de merken die weigeren zich te haasten, die weigeren mee te gaan in de hype, en die duurzaamheid verkiezen boven nieuwigheid. De merken die producten maken die mensen bewaren, repareren, koesteren en doorgeven – in plaats van weg te gooien. Dat is waar wij willen staan. Dat is waar we altijd al hebben gestaan, zelfs voordat het woord “duurzaamheid” in de mode kwam.

11. Wat zijn volgens u de grootste misvattingen over de onafhankelijke brillensector van vandaag?

Van buitenaf wordt de wereld van de onafhankelijke brillen soms gezien als een soort gladiatorenarena vol grote ego’s en rivaliteit, waar een tiental merken elkaar omcirkelen en allemaal doen alsof ze de “echte” ambachtsman zijn. De werkelijkheid is veel rustiger, veel warmer en veel menselijker. De meeste mensen achter onafhankelijke merken zijn deugdelijke mensen – oprecht deugdelijke mensen. Hardwerkende, gepassioneerde, ietwat obsessieve ambachtslieden die proberen een stukje ziel levend te houden in een sector die steeds meer wordt bepaald door megabedrijven en financiële machinerie.

De grootste misvatting is dat onafhankelijke ontwerpers versnipperd zijn, dat we te klein, te verspreid en te druk bezig zijn met het verdedigen van ons eigen terrein om samen iets zinvols te doen. Maar elke keer als je met een andere oprichter, CEO of creatief directeur in deze sector om de tafel zit, besef je dat we allemaal dezelfde strijd voeren: om design eerlijk te houden, de kwaliteit hoog te houden en een beetje menselijkheid in het werk te behouden. Er is meer kameraadschap dan mensen denken. Onder al die verschillen schuilt een gedeeld gevoel van doelgerichtheid.

Wat ik heel graag zou willen zien (en wat volgens mij het komende decennium vereist) is dat die mentaliteit meer zichtbaar wordt. Meer samenwerking op het gebied van agenda’s, beurzen uitsluitend voor onafhankelijke kunstenaars, gedeelde platforms en gezamenlijke belangenbehartiging. 

Stel je een wereld voor waarin de onafhankelijken niet stiekem met elkaar fluisteren tussen de shows door, maar daadwerkelijk zij aan zij staan en zeggen: “Zo ziet vakmanschap eruit. Zo klinkt creativiteit. Dit is wat deze categorie kan zijn.” Want de waarheid is: samen staan we sterker dan ieder van ons afzonderlijk.

Onafhankelijke ontwerpers zijn altijd de pioniers in deze branche geweest. Wij nemen als eersten de risico’s. Wij verkennen onbekende en prachtige hoeken van het ontwerp voordat de rest van de wereld ons inhaalt. Wij zijn degenen die monturen maken omdat we er van houden, niet omdat een kwartaalrapport dat vereist. Die pioniersgeest – nieuwsgierig, koppig, een beetje rebels – is wat dit segment al decennia lang in leven houdt.

En als er een toekomst is die het nastreven waard is, dan is het er een waarin dat pioniersinstinct uitgroeit tot een gezamenlijke beweging in plaats van een reeks geïsoleerde inspanningen. Een toekomst waarin onafhankelijken niet alleen merken opbouwen, maar ook een gemeenschap (een echte) met gedeelde waarden, gedeelde uitdagingen en gedeelde successen. Als we dat kunnen, als we elkaar kunnen ondersteunen terwijl we omhoog klimmen, dan zal de onafhankelijke sector de volgende golf niet alleen overleven. Hij zal er het voortouw in nemen.

We proberen allemaal iets zinvols te doen in een wereld die steeds vaker het tegenovergestelde beloont. En misschien is dat wel de stille band tussen ons: we maken niet zomaar brillen. We proberen een manier van werken te behouden, een manier van kijken, een manier om zorg te dragen voor wat we maken. Dat is het deel dat mensen van buitenaf vaak over het hoofd zien, maar het is juist het deel dat het belangrijkst is. We moeten beter worden in het samen uitdragen daarvan. 

12. Als je vijf tot tien jaar vooruitkijkt, wat zal volgens jou dan het echte verschil maken tussen duurzame brillenmerken en merken die zullen verdwijnen?

Als je alles weglaat, is de helft van wat een merk levend houdt nog steeds het product – de creativiteit, het ontwerp, de verhaalkunst, het vakmanschap. Maar hoe langer ik in deze branche werk, hoe meer ik me realiseer dat de andere helft uit mensen bestaat. De mensen achter de schermen, de mensen die in de winkel verkopen, de mensen die de monturen dragen en jouw verhaal uitdragen zonder dat ze zich daar zelfs maar bewust van zijn. Als je de juiste mix van talent, overtuiging en cultuur hebt, kun je elke cyclus doorstaan, of die nu economisch, creatief of anderszins is.

De merken die stand zullen houden, zijn de merken die gemeenschappen opbouwen in plaats van klantenbestanden. Mensen kopen niet langer alleen maar monturen; ze kopen het gevoel ergens bij te horen. Ze willen zichzelf herkennen in wat je creëert. Ze willen het gevoel hebben dat een merk iets weerspiegelt dat echt aansluit bij hun eigen smaak, hun eigen identiteit, hun eigen plek in de wereld. Als je dat gevoel kunt creëren, “Dit is mijn merk; dit zijn mijn mensen”, dan vecht je niet langer om aandacht, maar bouw je aan een gevoel van verbondenheid. En dat gevoel van verbondenheid is veel duurzamer dan een hype.

We kunnen ook niet doen alsof het komende decennium niet voor iedereen een zware beproeving zal zijn. Er zal meer consolidatie zijn, meer technologie, meer rumoer. Maar de merken die het zullen redden, zijn de merken die hun evenwicht bewaren. 

Niet de meest opvallende, niet de meest trendy, maar degenen die weten wie ze zijn en niet in paniek raken als de markt van stemming verandert. Degenen die zich blijven verbeteren, blijven luisteren en hun eigen koers blijven varen in plaats van die van iemand anders na te jagen.

Conclusie

Als er één gedachte is die als een rode draad door dit gesprek loopt, dan is het wel dat de brillenbranche niet langer snelheid, volume of ophef beloont. Wat telt, is duidelijkheid. Of het nu gaat om onafhankelijkheid, samenwerking, prijsstelling, duurzaamheid of distributie: Jack Dooley komt steeds weer terug op hetzelfde principe: merken die standhouden, zijn merken die weten wie ze zijn en weigeren afbreuk te doen aan die identiteit wanneer de markt van koers verandert.

De komende jaren zullen ongetwijfeld meer consolidatie, meer technologie en meer druk om snel op te schalen met zich meebrengen. Maar uit dit interview blijkt dat de echte scheidslijn niet zal liggen tussen groot en klein, of tussen bedrijven met en zonder financiering, maar tussen merken die zijn gebouwd op identiteit en merken die zijn gebouwd op kansen. Vakmanschap, discipline en menselijke relaties, die ooit werden beschouwd als trage troeven, komen opnieuw naar voren als de meest duurzame vormen van macht in de luxe brillenbranche.

De positie van Cutler en Gross binnen deze nieuwe koers wordt niet bepaald door nostalgie, noch door weerstand tegen verandering, maar door een bewuste keuze voor een bepaalde richting. In een sector die leert onderscheid te maken tussen groei en vooruitgang, voelt deze aanpak minder als een reactie en meer als een blauwdruk.

De heroriëntatie is al in volle gang. Het valt nog te bezien welke merken erop voorbereid zijn en welke stilletjes achterop zullen raken naarmate duidelijkheid de plaats inneemt van alle rumoer.