Brillenbeurzen en de temperatuur in de zaal

Het eerste wat je opvalt als je over de beursvloer loopt, is het ritme.

Groepen gesprekken.

Kopers die zich over bakken met lijsten buigen.

Ontwerpers die uitleggen waardoor hun werk zich onderscheidt van dat van de stand ernaast.

Dat ritme is wat een voorstelling haar levendigheid geeft.

Maar tijdens een aantal momenten op de brillenbeurzen van dit seizoen in New York voelde het ritme… wat onregelmatig aan.

Er waren zeker hier en daar wat activiteiten. Bekende gezichten die elkaar weer tegenkwamen. Merken die nieuwe collecties presenteerden. De gebruikelijke uitwisseling van ideeën en zakelijke contacten die de sector in beweging houdt.

Maar er waren ook lange stukken met een doodse stilte.

Leegstaande kraampjes.

De exposanten wachten.

Uit gesprekken met verschillende deelnemende merken die in de loop van een paar dagen plaatsvonden, bleek een gemeenschappelijke indruk: de bezoekersaantallen waarop velen hadden gehoopt, bleven simpelweg uit.

Sommige exposanten spraken openlijk over hun teleurstelling. Anderen waren wat diplomatieker. Maar de onderliggende boodschap was moeilijk te missen: verwachtingen en werkelijkheid kwamen niet altijd overeen.

Die constatering op zich zou niet bijzonder opmerkelijk zijn. Beurzen kennen goede jaren en rustigere jaren.

Wat dit moment nog interessanter maakte, was de bredere discussie die eromheen ontstond.

De afgelopen weken is de discussie rond brillenbeurzen onverwacht hoog opgelopen. Voorstanders verdedigen ze hartstochtelijk. Critici vragen zich af of ze nog wel dezelfde relevantie hebben als vroeger.

De emotionele lading van dat debat lijkt vreemd hoog voor wat in wezen een professionele bijeenkomst is van ontwerpers, detailhandelaren en mensen uit de sector.

Meningsverschillen zijn immers geen crisis.

Dat is een teken dat mensen er aandacht aan besteden.

Door rond te lopen op de beursvloer in New York kreeg ik een duidelijker beeld van waarom deze gesprekken überhaupt plaatsvinden.

Naast de rustigere gangpaden kwam nog een ander thema naar voren: een opvallende afwezigheid van echt nieuwe stemmen. Hoewel gevestigde merken massaal aanwezig waren, voelde het gevoel van ontdekking – van oudsher een van de belangrijkste geneugten van een vakbeurs – beperkter aan dan in voorgaande jaren.

Een onbekende naam die wel de aandacht trok, was Diament Eyewear. Maar uit de reacties van naburige exposanten bleek iets heel anders: de bezorgdheid dat het tentoongestelde product niet voldeed aan het niveau van design en vakmanschap dat doorgaans met het evenement wordt geassocieerd.

Een merkvertegenwoordiger sprak zich openhartig uit en uitte zijn frustratie over het feit dat het merk naast een product was geplaatst dat hij als een afgeleid product beschouwde. Volgens hem is de nabijheid van belang, vooral in omgevingen waar reputatie en beeld een enorme rol spelen.

Dit soort momenten roepen onvermijdelijk vragen op over curatie.

Beurzen zijn altijd meer geweest dan alleen maar handelsplatforms. Ze fungeren als filters voor de sector en bepalen welke merken er aanwezig zijn en daarmee ook de geloofwaardigheid van het evenement zelf.

Als dat selectieproces minder streng lijkt, blijft dat niet onopgemerkt.

Diezelfde spanning was ook elders in het programma merkbaar. Een geplande paneldiscussie, bedoeld om de dialoog te stimuleren, vond plaats in een daarvoor bestemde ruimte met opvallend weinig publiek – een ongewoon schouwspel voor een sector die trots is op zijn gemeenschapszin en dialoog.

Op zich lijken deze momenten misschien allemaal onbeduidend.

Samen wijzen ze op een evenement dat nog steeds op zoek is naar zijn identiteit in een snel veranderende sector.

Voor alle duidelijkheid: dit is geen pleidooi tegen beurzen. Ze blijven een van de weinige plekken waar ontwerpers, detailhandelaren en makers elkaar persoonlijk kunnen ontmoeten, ideeën kunnen uitwisselen en de sector vooruit kunnen helpen.

Maar net als elke andere instelling moeten ze voortdurend hun bestaansrecht rechtvaardigen.

De meest succesvolle branchebijeenkomsten doen meer dan alleen ruimte verhuren. Ze stellen een programma samen. Ze dagen uit. Ze creëren omgevingen waarin gevestigde merken en nieuwe stemmen naast elkaar bestaan op een manier die de cultuur vooruit helpt.

Wanneer die balans te veel doorslaat naar louter vertoon, verandert de energie onvermijdelijk.

En misschien is dat wel wat veel mensen op dit moment aanvoelen.

Het debat op zich is niet het probleem.

In veel opzichten is het het gezondste teken dat er maar kan zijn.

Want kritiek zorgt er zelden voor dat sectoren stil blijven staan.

Ze raken in een impasse wanneer mensen er niet meer genoeg om geven om het gesprek überhaupt nog te voeren.