AKONI maakt van brillen een verzamelcategorie

Er was een tijd dat horlogeverzamelaars alleen naar de pols keken. Tegenwoordig is de gesprek verplaatst zich naar boven.

De wereld van de onafhankelijke brillen begint te versmelten met die van de horlogerie, niet door marketingtrucs of oppervlakkige samenwerkingen, maar door iets dat veel betekenisvoller is: vakmanschap, techniek en een obsessie voor detail. En stilletjes, bijna chirurgisch nauwkeurig, AKONI is een van de eerste merken geworden die deze overgang vorm heeft gegeven.

Het Zwitserse brillenmerk heeft iets gedaan wat in de luxesector zeldzaam is. In plaats van brillen te beschouwen als seizoensgebonden accessoires, benaderde het merk ze op dezelfde manier als onafhankelijke horlogemakers een uurwerk benaderen: als precisieobjecten die zijn ontworpen om te worden bestudeerd, vastgehouden en begrepen. Japans titanium, ingewikkelde scharniersystemen, strakke verhoudingen en een materiaalafwerking die meer doet denken aan haute horlogerie dan aan modebrillen.

Danny Dayekh praat over horloges zoals anderen over hun familiegeschiedenis praten. Een loep die hij van zijn vader heeft geërfd, een sleutel die verbonden is met een kinderdroom, het horloge dat zijn begrip van de tijd zelf heeft veranderd. Naast deze voorwerpen ligt de Akoni Eris-Two Anniversary Edition, niet gekozen omdat het de mode volgt, maar omdat het dezelfde waarden weerspiegelt die hij zoekt in de onafhankelijke horlogemakerij: precisie, terughoudendheid en technische integriteit.

Het verband wordt duidelijk zodra je erop gaat letten.

Diezelfde filosofie komt ook terug in *Frames Chronicles*, de doorlopende serie van Akoni waarin hij verzamelaars in beeld brengt aan de hand van de rituelen en voorwerpen die hen vormen.

Dan komt Emily Marsden, wiens visie ervoor zorgt dat de relatie tussen horloges en brillen onmogelijk te negeren is. Voor haar begint het verzamelen met nieuwsgierigheid en groeit het uit tot een emotionele band en fascinatie voor het materiaal. Akoni Eris spreekt dezelfde taal als de horloges waar ze zich toe aangetrokken voelt: technische helderheid, Japans titanium, strak design. Het montuur gedraagt zich minder als een accessoire en meer als een instrument. Een precisieobject dat in het dagelijks leven is geïntegreerd.

En misschien is dat wel precies de richting waarin de sector zich ontwikkelt.

Omdat de principes hetzelfde zijn.

Verzamelaars zijn niet langer alleen op zoek naar logo’s. Ze zijn op zoek naar het proces. Naar de materialen. Naar de techniek. Naar de menselijke touch. Naar de onzichtbare uren die achter een object schuilgaan. Onafhankelijke horlogemakers hebben dit al jaren geleden begrepen en hebben van uurwerken en afwerking een emotioneel verhaal gemaakt. Nu geldt hetzelfde voor onafhankelijke brillenmerken betreedt hetzelfde terrein.

Akoni had het gewoon als eerste door.

De toekomstige verzamelaar van luxeproducten zal horloges niet los zien van brillen, maatwerk, pennen of auto-ontwerp. Deze werelden beginnen met elkaar te communiceren via een gemeenschappelijke taal van vakmanschap en duurzaamheid. Een prachtig afgewerkt titanium montuur kan dezelfde emotionele reactie oproepen als een onafhankelijk afgewerkt uurwerk.

Geen voorwerpen om te bezitten. Voorwerpen om te begrijpen.

En misschien is dat wel de reden waarom horlogeverzamelaars meer aandacht zouden moeten gaan besteden aan brillen. Want een deel van het meest boeiende vakmanschap van dit moment beperkt zich niet langer tot de pols.